REMISJA

Czesc wszystkim ziarniakom...w koncu po miesiacu czytania stronki zdecydowalam sie napisac...mam ziarnice typ. II , przede mna piata chemia...z wszytkimi myslami sie juz generalnie uporalam, natomiast mam pytanie do tych WSZYTKICH ZIARNIACZKOW WYLECZONYCH...WY WSZYSCY OZDROWIENCY Z GALERII,,,czy naprawde to świństwo już do wAS NIE WRÓCIŁO!!! TAK SIE BOJE ŻE NP.TERAZ POKONAM TEGO DZIADA A ZA JAKIS ROK ZNOWU WSZYTKO WRÓCI...NAPISZCIE JAK TO JEST UWAS, JAK SIE POTEM ZYJE PO REMISJI CHOROBY,CO ILE SIE BADACIE...BEDE WDZIECZNA ZA WASZE ODPOWIEDZI ;-)))))

O 19:44, dnia 2011-06-19 titek napisał(-a):

Czesc wszystkim ziarniakom...w koncu po miesiacu czytania stronki zdecydowalam sie napisac...mam ziarnice typ. II , przede mna piata chemia...z wszytkimi myslami sie juz generalnie uporalam, natomiast mam pytanie do tych WSZYTKICH ZIARNIACZKOW WYLECZONYCH...WY WSZYSCY OZDROWIENCY Z GALERII,,,czy naprawde to świństwo już do wAS NIE WRÓCIŁO!!! TAK SIE BOJE ŻE NP.TERAZ POKONAM TEGO DZIADA A ZA JAKIS ROK ZNOWU WSZYTKO WRÓCI...NAPISZCIE JAK TO JEST UWAS, JAK SIE POTEM ZYJE PO REMISJI CHOROBY,CO ILE SIE BADACIE...BEDE WDZIECZNA ZA WASZE ODPOWIEDZI ;-)))))

To Proszę Cie wtłącz Caps Lock - bo to strasznie denerwuje - to że piszesz wielkimi literami w internetowej etykiecie (bądź co bądź już ponad 10 lat) oznacza że krzyczysz ..... Wyłącz to

jestes palant czy wazna jest tresc czy forma moze w chwili stresu forma jest niewazna

tylko bez wyzwisk jakaś kultura obowiązuje też w internecie !!!!odpowiedź jest na forum wyszukiwarka i naprawdę dużo jest opisów ludzi w remisji.

Hej. Ja w remisji jestem na razie od roku. Na dzien dzisiejszy zyje calkiem normalnie. Zupelnie jak przed chorobskiem. Pewnie, ze od czasu do czasu czarne mysli wracaja, ale z dnia na dzien jest chyba coraz lepiej i zle wspomnienia bladna.

Miałem IVB 11x13cm w śródpiersiu. Było ze mną źle. Ze względu na płyn w opłucnej (3 litry) już ledwie dychałem. Po 16 wlewach ABVD i lampkach żyję normalnie (lekkie mrówy w dłoni i stopie). Zarabiam na rodzinę, prowadzę firmę. A boję się codziennie (a właściwie co noc). I to mi właśnie najbardziej dolega. W kwietniu będzie 2 lata od stwierdzonej całkowitej remisji metabolicznej. A co będzie dalej to nikt z nas nie wie. Może mnie dopaść wznowa, mogą mnie dopaść tzw. odległe skutki uboczne (np. rak płuca lub białaczka) mogę mieć wypadek samochodowy albo zawał. Kiedyś na pewno będzie trzeba umrzeć - jak każdy. Więc jedyne co nam zostaje to panować jakoś nad strachem i Bogu dziękować, że możemy realizować nasze życie. Każdego dnia. NO I CIESZYĆ SIĘ ŻYCIEM!!!